|
‘t moment waar huid en huid zich raken
- liggend op de vloer – lieven wij ons
en ergens blaft onrustig een hond
bedelend om aandacht
en ook de kat, als dodelijke monster,
wandelt in vensterbanken heen en weer
toch droogt niemand ons het zweet af
van deze hete liefdesavond
glans van sterren verzilvert gezichten
en waar jij mij aanraakt
is nog nooit iemand geweest
zelfs ik niet
sunset 16-07-2013
|
Reactie geven op dit gedicht? Klik hier !
|
De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
|
