|
Langs de Dordtse donkerstraten sluipt de
leegte achter mij, de pen is vrij van
slopend schrappen, dichterlijk naar adem
happen om de toon te zetten.
Letten we nog op de zinnen die zich
openbaren als de ware woordenbrij
of gaan de kleppen op om het zicht
wat te beperken en de aandacht eens
te richten op de weg die wij nu gaan?
Geen denken aan. Wat gedacht wordt
ook in Dordt, dient neergeschreven
vast te kleven aan het duistere papier.
Eerste wapenfeit alhier. Maar het podium
is laag en de coulissen braken scherp
de stemmen van de duizenden souffleurs
die alle voetlicht schuwen, maar het
dom gejuich toch niet. Wie dat ziet is
bang te horen wat het einde dan zal zijn.
|
