|
laat ons zandlopers
niet uit het oog verliezen
voor laatste korrels glijden
verwelken reeds de rozen
werpen wilgen hun schaduw
op de straten
in jouw lachen ingebed
leven tot bloeitijd eindigt
en wij, handen ineengestrengeld,
blootsvoets nieuwe paden betreden
die ons weer samen brengen
eens het duister achter ons ligt
't gelukkig lachen van voorbije tijden
draag ik voor altijd met me mee
er is geen afscheid
enkel eeuwige verbondenheid
sunset 25-07-2012
|
Reactie geven op dit gedicht? Klik hier !
|
De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
|
