|
Fan stikeldea en skieppepop
At de wyn oer de kâlde greiden slueret
kriget it swarte maislân einefel.
Net earder at der in ljochte tekken leit
jouwe de deade stikels harren del.
Hjir op dy fiere, keale fjilden
liket it libben alhiel t’en ein.
Fertrouwen yn it wikseljen fan tiden
nei treast yn maart is hast ferflein.
Wy ha ferlet fan sinnewaar
want yn ús hert springt in lamke op,
dat wol nei bûten, dêr’t it maitiid is
en it nije gers om boartsjen ropt.
Van stekeldood en schapenpop
Als de wind over de koude grond schuurt
krijgt het zwarte maisland kippenvel.
Niet eerder dan er een lichte deken ligt
vormen dode stekels een grijs gezwel.
Hier op die verre, kale velden
lijkt het leven helemaal ten einde.
Vertrouwen in de wissel van de tijden
zachtjes naar troost in maart deinde.
Wij hebben behoefte aan de zon
zo ons hart met een lammetje dat springt
het wil naar buiten, het voorjaar roept
en het nieuwe gras om makkers zingt.
|
