|
Met je laatste adem,
piepend of reutelend
maar altijd als een zucht,
verlaat je,
plotseling of na oneindig lijden,
de woning die voor zovelen
tot een gevangenis werd.
Met je laatste adem,
verdwijnen benauwdheid en pijn,
veranderen zorgen
en sombere gedachten
in een gevoel van gewichtloosheid.
Zwevend als op een zachte windvlaag
in de warme voorjaarszon.
Met je laatste adem
blaas je de dikke laag stof
van het blad met antwoorden,
die je je hele leven zocht
en begrijpt dat gisteren
na morgen komen kan,
dat hier en daar dezelfde plaats zijn,
en dat alles wegvalt
tegenover echte vrijheid van geest.
Met je laatste adem...
|
