Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: DE KLOK ...Henk Gruys
re: DE KLOK ...Artifex
re: DE KLOK ...wijnand
re: raadHenk Gruys
re: raaderbee
re: Grenzeloos!erbee
re: raadDiotheC...
re: Sympathy...DiotheC...
re: Sympathy...Claudel...
re: Sympathy...DiotheC...
re: PoliticusClaudel...
re: jezu�etClaudel...
re: Grenzeloos!Heracli...
re: Het lamm...DiotheC...
re: LevensgelukClaudel...
re: AlkmaarHanny v...
re: gaan zoa...Hanny v...
re: Alkmaarwijnand
Wijnand> SlaHanny v...
Erik> SlaHanny v...
re: SlaErik Le...
re: Slawijnand
re: SlaHanny v...
re: SlaErik Le...
re: SpoedklusErik Le...
re: kek!wijnand
re: SlaHanny v...
re: SlaHanny v...
re: SlaMarcel
re: Slaerbee
re: omaClaudel...
re: Casa BlancaHanny v...
re: Casa BlancaHeracli...
re> Wijnand,...Hanny v...
re: RONALDO ...DiotheC...
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Filo SofiaClaudel...
Gedeelde voo...Marcel
ahum - gedichtErik Le...
DE KLOK WORD...Erik Le...
HengelsportHenk Gruys
raadHenk Gruys
Kalmeerbillen ?Claudel...
Sympathy for...Claudel...
Rolling Ston...Claudel...
VerzuchtenMarcel
Grenzeloos!Hanny v...
Het lamme Gods Claudel...
gaan zoals h...DiotheC...
Alles voor d...Claudel...
AlkmaarHanny v...
Spoedkluswijnand
kek!Erik Le...
Een Afrikaan...Claudel...
SlaHanny v...
Kunf fu figh...Claudel...
daarDiotheC...
Casa BlancaHanny v...
Toscaanse ZonMarcel
Te gek voor ...Hanny v...
draagkrachtanno
 Meer gedichten
17
Geschreven door warket Stuur e-mail Alle gedichten bekijken van deze schrijver

Ik voelde iets in mijn keel maar kon er moeilijk bij. Het voelde aan als een hespenvel. Toen ik er uiteindelijk in slaagde om het uit mijn keel te trekken bleek het een meterslang lint te zijn.
Nadien zag ik een kind dat zo jong was dat het amper kon lopen. Ik stond in een winkel toen het tastend aan de mensen binnen kwam. Iedereen ging afgrijnzend opzij.
Toen het kind me aanraakte boog ik me voorover en nam het in mijn armen. Dan zag ik pas dat het blind was.
Ik probeerde te achterhalen waar het vandaan kwam  maar het brabbelde voortdurend een onverstaanbare taal.
De omstanders hadden ondertussen een agent erbij gehaald. Zodra hij het kind zag liep hij meteen weg.
Tot mijn verbijstering begon het kind een stinkende groene brij te braken. Ik nam mijn fiets en spurtte weg langs smalle straten tot aan een wegversperring vanwaar ik in het donker te voet verder ging naar het huis van mijn grootmoeder. In dat huis had ik in het verleden al een invasie van kakkerlakken overleefd. Elke maand probeerden ze massaal binnen te dringen. Je hoorde ze van ver komen. Ik had telkens net de tijd om alle kieren en gaten dicht te maken. Mijn grootmoeder hebben ze op een keer opgegeten.
Ik ging boven slapen.  Daarna ging ik naar een voordracht van Kamiel.
Toen Kamiel het podium opstapte begon hij tot mijn verbazing te zingen. Zijn lichaam kronkelde en tolde tot hij op zijn rug viel. Eindelijk begon hij dan zijn gedichten voor te lezen. Het was muisstil in de zaal.
Later op de avond is hij schielijk overleden.
Ik had een beeld gemaakt dat ik hem net te laat als symbool voor onze vriendschap wou schenken.
Uiteindelijk hadden ze Kamiel  zijn lichaam gemummificeerd en opgebaard in een wit heldere kamer.
Mijn oudste zoon was bij mij. Deze keer vroeg hij me hem geen bladgoud meer te eten te geven. Hij troostte me in mijn ondraaglijk verdriet.  Kamiel zijn zus zei  dat ik zijn overblijfsel mocht meenemen  als iedereen vertrokken was. Zijn ouders keken me bekijvend aan.
s Anderendaags was de witte heldere kamer verlaten. Ik wikkelde hem in een linnen zak en bond hem op mijn fiets.
Ik zeulde hem overal mee en vertelde tegen iedereen die het horen wou: deze mummie was een jeugdvriend en hij noemde Kamiel.
Samen met mijn zoon dwaalde ik door onherbergzame gebieden, sliepen we in spelonken en was mijn verdriet verdwenen. Ik probeerde Kamiel zo goed mogelijk te bewaren. En dan onverwacht in een getijdestorm waarvan ik met mijn zoon aan het genieten was, daagden Kamiel zijn ouders op. Ze vroegen of ze hem nog eens mochten bekijken.  Toen ik de linnenzak open maakte waren er ledematen verdwenen. Ik voelde me diep beschaamd, maar ze vonden het niet erg
.



Reactie geven op dit gedicht? Klik hier !


De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2018 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287