Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: roerloosDiddy
re: roerloosDiddy
re: GasthuisMarcel
re: GasthuisMarcel
re: roerloosMarcel
re: Op dementieMarcel
re: DruktemakerMarcel
re: Druktemakerthomas ...
re: roerloosthomas ...
Marcel, Hann...DiotheC...
re: Op dementiewijnand
re: DruktemakerDiddy
re: Ogenschi...Marcel
re: Ogenschi...Diddy
hannyMarcel
Diddy en Mar...Hanny v...
re: Op dementieHanny v...
re: Pelgrims...Hanny v...
re: Saint-Luc ?Diddy
re: Kung fu ...Diddy
re: GasthuisDiddy
re: Op dementieDiddy
re: Pelgrims...Diddy
re: Op dementiethomas ...
re: Pelgrims...amarins
amarinsMarcel
DiddyMarcel
evamariaMarcel
re: Gasthuisamarins
re: Pelgrims...amarins
re: Pelgrims...amarins
re: Pelgrims...Diddy
re: Pelgrims...evamaria
re: Pelgrims...Marcel
re: VerzetDiddy
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
roerloosDiddy
DruktemakerMarcel
OgenschijnlijkMarcel
Op dementiecoolbur...
Gasthuiswijnand
Kung fu figh...Claudel...
Saint-Luc ?Claudel...
PelgrimstochtMarcel
Jouw ademDiddy
VerzetHanny v...
een zesde va...Diddy
*-~-* P L U...Erik Le...
vroeger was ...DiotheC...
breuklijnamarins
Vergeet mij ...mima
De laatste r...milou
OntsporingHanny v...
Men$enrechten ?Claudel...
Ontmoeting m...Stanislaus
Te weinigMarcel
De briefErik Le...
de sexengelthomas ...
SjoegeDiddy
dichtende ni...wijnand
Recht zo die...Hanny v...
 Meer gedichten
Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
 Henk Gruys - 20:19 28-09-2017 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 



                    Knallie is jarig - Afl.1 van 2


Een vrouw met een soort wielerhelm van krulspelden op het hoofd en een vaalrode boezelaar aan, redderde druk in haar keuken. Boos was zij nog steeds. Eergisteren had een bom het dak van het huis af geblazen en de slaapkamers vernield. De gedraaide trap naar boven was door de klap in elkaar geschoven als een Chinese waaier.
    Hoewel de huiskamer gespaard was gebleven, lag de vloer vol bladeren en vuiligheid. Wat had ze misdaan, om zo gestraft te worden? dacht zij kwaad. Het bombardement was op de huizenkant geweest, terwijl aan de overzijde die hele rij donkergroene, zware machines in het geheel niet waren getroffen. Ze stonden er glimmend en bijna nieuw bij; – was dàt geen godvergeten schandaal?
    Het oventje op het aanrecht begon te walmen. Dus waren de gevulde koeken klaar, dacht zij. "Zullen we eens laten zien wie er hier kan bakken!"
    Nog was zij niet van haar woede bekomen. Zij smeet de pan op het gas, trapte de afvalemmer open en schoof de etensresten van de vorige week in de plastic zak. En onmiddellijk hierop had zij willen stofzuigen, woest en getergd, maar er was geen greintje stroom op het net, al weken niet.
    Opzij van het aanrecht had het huis een driehoekig venster. De ruiten aan de voorkant waren er door de explosie als door een wonder niet uitgevlogen. Zij keek wantrouwig door het geslepen glas naar buiten. In de zijstraat werd een optocht geformeerd; er klonken slecht gestemde trompetten en gemene halen van jachthoorns, opgevolgd door het geratel van ontelbare blikken pannen. Een langzaam rijdende stoet van platte wagens kwam voor rijden. Er zaten huisvrouwen op, die voorovergebogen, en ingespannen werkten op trapnaaimachines; waar ze vlaggen aan het maken waren. Achter hen hingen borden met rode letters: "Knallie is vandaag jarig."
    "Flikker toch op," mopperde de vrouw, "wat heb ik daar mee nodig! Ze kunnen niet eens een rode en een blauwe lap aan elkaar naaien! Niet eens een Russische vlag maken van een Nederlandse."
    Zij draaide de deegklopper aan om het valse getoeter van buiten niet te hoeven horen, maar die deed het niet.
    Die stomme Javier was ook aan de deur geweest. Met vouwen in het gezicht van de warmte en zijn uitgestreken smoel nog langwerpiger dan anders. Zijn kleren onder de bagger en troep. Zij had hem niet binnen willen laten, hem eerst op straat maar even laten afkoelen; jammer nu dat het zo zachtjes regende; maar hij was binnengestapt alsof hij het volste recht had ergens binnen te stappen. Hij beweerde dat er hier nog kleren van hem waren. – "Als jij die tenminste niet hebt versjacherd."
    "Je rotzooi zul je bedoelen! Oude troep die wemelt van de vlooien! Verrotte balletschoenen. Beschimmelde gleufhoeden, geen cent waard." – Nog een geluk, dacht zij, dat ik al die rommel toevallig naar boven had gebracht, zodat alles nu vakkundig verruïneerd is door de bom. Maar Javier was ordeloos blijven rondstampen, op zoek naar schone kleren; hij trok de deuren van kasten open, waarvan de scharnieren op de vloer kletterden, en schudde de inhoud van de laden uit op de grond. Houten gordijnringen, schoenveters, kroondoppen van bierflesjes en roestige veiligheidsspelden waren zijn deel. Minachtend keek ze toe. Een smaragdgroene oorbel die ze al maanden kwijt was rolde uit voor haar voeten. Maar zij deed net of ze hem niet zag; die Javier kon de boom in!
    Godzijdank was hij gauw weer vertrokken.
    Er werd aan de voordeur gescheld, – alweer dat weke, kinderachtige geneuzel van de ocarina. Het hondje Brassiwas sprong wild op. En alsof een veer in hem werd gespannen, draaide hij een hele slag om zijn as met een knal, en rende naar de gang.
    Zo'n hond is schrander. Slecht volk aan de deur, bedoelde hij te zeggen. – Het zal hèm toch weer niet zijn... dacht zij. Dat hij nog wat vergeten had... Zij trok de klemmende voordeur open, met haar rechter voet alvast naar achter gericht, klaar om te schoppen. Maar op de stoep wiegelde een mager vrouwmens met een gele collectebus. Zij begon, in plaats van het goede doel te roemen, razendsnel een uit het hoofd geleerd gedicht op te zeggen, met een rare stem en natuurlijk zonder enig dramatisch talent, zodat het klonk alsof ze elk ogenblik de hele straat onder kon kotsen.
    Half achter de vrouw stond een corpulente man in een geel clownspak, met paarse houtwol op zijn hoofd in plaats van haar. Zijn gezicht was dik gepoederd. Hij draaide een beetje met zijn achterwerk, of hij zich schaamde voor de collecte. "Voor de slachtoffers van het bombardement," zei hij verlegen. Zijn stem kraakte alsof er zand in zijn kaakgewricht zat. "Slachtoffers?" riep de vrouw verontwaardigd. "Komen jullie soms helpen hier de troep op te ruimen? Rot op!" Ze diepte een handvol centen op uit haar schortzak en smeet hen die in het gezicht.
    Zij gooide de deur in het slot en ging terug naar de keuken. De oven rookte nu zwart uit zijn schoorsteentje. Alle koeken waren verbrand – godver! De spritsen donkerbruin en de couque bastogne zwart. De schaal waarop ze moesten afkoelen liet zij van de weeromstuit uit haar handen vallen, kapot. Hoestend liep zij naar het raam en zette het open. De koeken waren bestemd voor Knallie die vandaag jarig was. Ze knielde om de scherven op te vegen, maar barstte toen in snikken uit, waarbij haar tranen als glazen kraaltjes over de vloer rolden.
(Wordt vervolgd met nog één aflevering).

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door evamaria - 16:02 01-10-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Ik ben het niet zo met je redenatie eens maar ik vind die wel grappig. Het is tenslotte je eigen vrije keus of je een ( misschien) bindend stijladvies al of niet aanhoudt.

re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door Henk Gruys - 09:31 01-10-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet

Als je "dacht" met een hoofdletter schrijft lijkt het net of er nog iets achteraan komt.

Hij gaat naar binnen. Dacht zij. (Maar ze had het mis).

Zoiets moet natuurlijk worden voorkomen, bindend advies of niet.

re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door evamaria - 22:48 30-09-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Het is maar een kleinigheidje, hoor.

re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door evamaria - 21:49 30-09-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Wat heb ik gedaan, dacht zij.
Wat heb ik gedaan? Dacht zij.

Wat heb ik gedaan? dacht zij.
Deze laatste zin kan naar mijn idee niet.

Ik dacht dat het in je tekst een typefoutje was.
Ik weet niet hoe ik moet uitleggen waarom het niet kan.

In de voorbeelden die je noemt staan aanhalingstekens.
Bij een gedachte mag dat niet.


Meester Vellinga? Dacht mijn moeder.----kan wel.
Meester Vellinga? dacht mijn moeder.----kan niet.
"Meester Vellinga?" vroeg mijn moeder.--kan wel.

Op Internet gezocht: stijladviezen e.d. Er vind er niets over. Het is in elk geval ongebruikelijk, vind ik.
Een vraagteken sluit een zin af. Tenzij zo gebruikt:(?). Dat lijkt me wel een bindend advies.
Het is ingewikkeld.



re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door Henk Gruys - 16:10 29-09-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Bedankt voor je lezen en reactie, evamaria.

< ...om zo gestraft te worden? dacht zij kwaad. >
Kun je aangeven waar is te vinden dat men een zin die bij een vraag hoort, moet opvatten als een nieuwe zin; die dus met een hoofdletter moet beginnen?
In mijn grammaticaboeken heb ik daarover niets aangetroffen.
In verhalen en romans eerder het tegendeel.
Vestdijk: "Meester Vellinga?" vroeg mijn moeder,
Hermans: "Ziet u die raampjes?" ging Kakus verder,

re: Knallie is jarig - Afl. 1 van 2
Reactie gegeven door evamaria - 22:52 28-09-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
? -D- acht zij kwaad.
Benieuwd naar het vervolg.


De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287