Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: dagmerrieDiddy
re: Brievenb...Stanislaus
re: dagmerrieMarcel
re: Expo shockMarcel
re: Koorddan...Diddy
re: GazelleDiddy
re: Gazellewijnand
re: dagmerrieDiddy
re: dagmerrieHanny v...
re: DROODLEP...Hanny v...
re: dagmerrieDiddy
re: DROODLEP...Erik Le...
re: dagmerrieHanny v...
re: DROODLEP...Hanny v...
Allen> Boere...Hanny v...
re: DROODLEP...wijnand
re: Boerenve...wijnand
re: Boerenve...Heracli...
re: VRIJE GE...Erik Le...
re: Boerenve...Erik Le...
re: Veske visDiddy
re: Veske visMarcel
re: Boerenve...Diddy
re: GRATIE A...DiotheC...
re: Trager w...Marcel
re: OndraaglijkDiddy
re: wat nuDiddy
Allen> Ondra...Hanny v...
re: wat nuHanny v...
re: GRATIE A...Hanny v...
re: Trager w...Diddy
re: formele ...Diddy
re: formele ...Diddy
re: formele ...Marcel
re: GRATIE A...Marcel
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Angsten van ...Hanny v...
Zee van dromencoolbur...
In de morgencoolbur...
Brievenbeste...Stanislaus
TijdgeestMarcel
and so it goesDiddy
Koorddansere...Hanny v...
Expo shockDiddy
GazelleDiddy
dagmerrieDiddy
DROODLEPOWERErik Le...
VRIJE GELUID...Erik Le...
Diddy
Veske visdegon valk
BoerenverstandHanny v...
Trager was d...Marcel
GRATIE AAN I...Erik Le...
formele logicaErik Le...
retour Diddy
BritsgeheimenDiddy
SprekendDiddy
OndraaglijkHanny v...
ZelfkennisMarcel
nog steedsDiddy
koffietijd Diddy
 Meer gedichten
Een veroordeling - (slot)
 Henk Gruys - 17:09 01-07-2017 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

De zon scheen vaal op de banken en op de platen aan de wand, waardoor het leek alsof het een heel ander lokaal was. Ik had het gevoel of ik droomde en liep als zwevend tussen de banken door. "De school eet de kinderen op," zei ik zachtjes voor mijzelf; zonder te weten of ik dat ooit ergens gehoord had.
    Zo onder de indruk was ik dat ik bijna niet durfde ademen. Ik liep tussen de banken door tot ik bij de hoge kast kwam, en opende voorzichtig de schuifdeur. Nu zou mij onthuld worden wat de duisterheid was van de leesboekjes over ouderwets aangeklede kinderen op hun houten klompjes. Ik gunde mij nauwelijks tijd, bekeek alles koortsig en vluchtig.
    Eindelijk vond ik wat ik zocht: de doos met kleurkrijtjes: rood, groen, paars, oranje en blauw.
    Ik overwon de betovering, nam een groen en oranje krijtje en schreef met grote hoofdletters op het bord:
    SCHRIJVEN KAN IK ALLANG, DOMMIE!

Die eerste weken kwam ik, weliswaar vol bezorgdheid en in uiterste bedachtzaamheid, zonder veel averij door.
    Er was in mijn klas een klein, tenger meisje. Grietje heette ze, zij had blonde vlechten en bleke, ingevallen wangen. Vanaf de eerste dag moest zij helemaal achterin de klas zitten. Dat was zo besloten door de juffrouw en de hoofdonderwijzer, omdat zij dom was. Zij kon niet leren en daardoor zou extra aandacht haar ook niet helpen, hoorde ik. Ik had medelijden met haar, het was helemaal verkeerd dat zij achterin was gezet; zij had juist vooraan moeten zitten, vond ik, om met lezen en schrijven extra geholpen te kunnen worden! Maar ze lieten haar aan haar lot over.
    In het vrije kwartier speelde niemand met haar. De kinderen hielden haar voor de gek, omdat zij kleren droeg die niet bij elkaar pasten, misschien vermaakt waren van oude jurken van een tante, en zij gilden dat zij rare schoenen aan had. Zij huilde dan soms, verdedigde zich echter niet tegen de overmacht; misschien omdat zij niet wist hoe.
    De kinderen stopten haar vlechtjes in de inktpot terwijl ze schreef en niets merkte; en zo kwamen haar kleren onder de zwarte vlekken. Buiten smeten ze haar leesboekje in een regenplas. Ze werd aan een stuk door gepest. Op het plein omsloten ze haar met een kring, – ondanks dat zij bang was. Eén gaf een duw zodat ze bijna struikelde, en de volgende ving haar op, stootte haar weer terug in de kring, en zo ging het maar door. Als de school afgelopen was werd zij door een hele groep kinderen naar haar huis gebracht, net als een heks in de middeleeuwen. De kinderen riepen dat zij vies stonk, en dat zij sloom was. Ze gooiden met paardevijgen.
    Ik verzamelde moed om aan onze juffrouw te vragen of zij er niet iets tegen kon doen. Maar zij scheen het niet te begrijpen, en zei: "Als dat waar is, dan zal zij het er wel naar gemaakt hebben. Zorg jij nu maar dat je goed je best doet op school, da's veel belangrijker!"
    – Soms probeerde ik met haar te praten. In de klas kon dat niet, en de meisjes hadden een apart schoolpleintje, waar het voor jongens streng verboden was. Ik dacht dat we misschien een soort tekens konden wisselen, maar ik wist niet hoe.
    Ik was heel voorzichtig, want als de anderen zouden merkten dat we met elkaar spraken, dan zouden ze zich met z'n allen tegen ons keren, dat wist ik zeker. En de meisjes? Die fluisterden opvallend vaak iets in elkaars oor als ze toevallig in hun nabijheid was. Ik wist dan dat het over haar ging, – zoals ik nu eenmaal dingen zeker weet zonder ze ooit gehoord of gezien te hebben.
    Op een winderige avond, – het was vroeg donker, – ging ik naar het huis waar zij woonde, in de hoop een glimp van haar op te vangen. De veevoederfabriek ademde weer overal zijn zware stank uit. Ik stelde mij gebukt op in een steegje, zodat ik haar huis kon blijven zien. Er brandde geen licht, het leek of er helemaal niemand thuis was. Een eenzame lantaarn wierp zijn schijnsel over de zwartige keitjes, en er bewoog niets dan een oude krant die door de wind werd voortgeblazen.
    Ik voelde mij zwak en somber omdat ik weer niets had kunnen verzinnen om haar te helpen. Ik bleef zo lang wachten dat ik geheel verkleumd en verstijfd was geraakt.
    Tenslotte ging ik naar huis en trok mij de verdere avond terug in mijn kamertje.
    Grietje was herhaaldelijk afwezig in de klas. Ik wist dan wel zeker dat ze ziek thuis bleef. Maar niemand die het belangrijk scheen te vinden.

Op een regenachtige ochtend kwam onze juffrouw met een heer, die een vlekkerig rood gezicht had als een baviaan, voor de klas om aandacht te vragen. Er moest iets bijzonders gebeurd zijn. We waren rumoerig en de juffrouw klapte in haar handen om stilte. –
    Toen deelden zij mee dat Grietje niet meer op school zou komen. Nooit meer. Zij leefde niet langer.
    Ik zat in mijn bank als verlamd door deze onverwachte klap en staarde naar het aapachtige gezicht van de heer waar zweetdruppels uitpuilden. Toch geloofde ik er niets van. Het kon niet. Dit was onmogelijk! Onze juffrouw voegde er nog iets aan toe, – maar ik hoorde niet wat ze zei. Wat de anderen deden of zeiden, weet ik niet meer. Als achter een dik gordijn had ik mij geheel in mijzelf teruggetrokken.
    In de loop van de dag hoorde ik dat zij zich had verdronken, en met drijfnatte kleren op de kant was gehaald. Zij had een onbeholpen briefje achtergelaten. Zij wilde niet verder, zei mijn moeder, zij wilde ook de school niet meer, niets meer. – Mijn moeder zei dat we over haar geen grappen meer mochten maken.
    De jongens leken ervan onder de indruk, maar al gauw was dat weer voorbij, en gingen ze verder met waar ze waren gebleven, hun spellen, praatjes en lef.
    En de meisjes? Ik wist hoe zij hadden gedacht; dat het toch eigenlijk maar een "raar kind" was geweest, en dat zij haar zeker niet zouden missen.
    De onderwijzeres handelde verder of zij vond dat zulke dingen in het leven nu eenmaal gebeurden, en dat dat geen reden was om je er achteraf erg druk over te maken.
    Waarom had ik haar niet geholpen? Waarom was ik niet bij haar, achter haar gaan staan?
    Ik zei steeds tegen mijzelf dat ik haar niet mocht vergeten.
    Dat ik aan haar moest blijven denken, om deze schuld proberen in te lossen.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
evamaria
Reactie gegeven door Henk Gruys - 08:37 03-07-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Correcties worden aangebracht. Mijn dank voor je lezen.

re: Een veroordeling - (slot)
Reactie gegeven door evamaria - 12:02 02-07-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Het is een goed onderwerp.
Dit speelt in het verleden.
Het is ook wel actueel.
Mensen die redelijk onderwijs kregen op betere scholen kunnen zich beroerde scholen niet zo goed voorstellen.
Maar als docente heb ik wel scholen meegemaakt in deze tijd - waar ik van schrok. Ondanks alle welvaart en fraaie management verhalen.

re: Een veroordeling - (slot)
Reactie gegeven door evamaria - 23:00 01-07-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
zonder - dat ik wist - TE WETEN - of ik dat ooit ergens gehoord had. (zin loopt m.i. beter zo).


eigenlijk maar een "raar kind" was geweest, en dat zij haar zeker niet zouDEN missen.

Ik zei steeds tegen mijzelf dat ik ---aan --- haar niet mocht vergeten.

Tragisch einde voor dit verhaal. De sfeer op een akelige school goed beschreven.



De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287