Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: walgingDiddy
re: walgingthomas ...
diddyMarcel
re: roerloosDiddy
re: StrandFrancis...
re: Op dementiecoolbur...
re: roerloos...thomas ...
re: roerloosDiddy
re: roerloosthomas ...
re: roerloosDiddy
re: roerloosDiddy
re: GasthuisMarcel
re: GasthuisMarcel
re: roerloosMarcel
re: Op dementieMarcel
re: DruktemakerMarcel
re: Druktemakerthomas ...
re: roerloosthomas ...
Marcel, Hann...DiotheC...
re: Op dementiewijnand
re: DruktemakerDiddy
re: Ogenschi...Marcel
re: Ogenschi...Diddy
hannyMarcel
Diddy en Mar...Hanny v...
re: Op dementieHanny v...
re: Pelgrims...Hanny v...
re: Saint-Luc ?Diddy
re: Kung fu ...Diddy
re: GasthuisDiddy
re: Op dementieDiddy
re: Pelgrims...Diddy
re: Op dementiethomas ...
re: Pelgrims...amarins
amarinsMarcel
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Alles voor d...Claudel...
walgingDiddy
roerloosDiddy
DruktemakerMarcel
OgenschijnlijkMarcel
Op dementiecoolbur...
Gasthuiswijnand
Kung fu figh...Claudel...
Saint-Luc ?Claudel...
PelgrimstochtMarcel
Jouw ademDiddy
VerzetHanny v...
een zesde va...Diddy
*-~-* P L U...Erik Le...
vroeger was ...DiotheC...
breuklijnamarins
Vergeet mij ...mima
De laatste r...milou
OntsporingHanny v...
Men$enrechten ?Claudel...
Ontmoeting m...Stanislaus
Te weinigMarcel
De briefErik Le...
de sexengelthomas ...
SjoegeDiddy
 Meer gedichten
Lompen en Metalen
 Henk Gruys - 11:21 01-12-2016 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

                    Lompen en Metalen

Vriend Kees was een jaar ouder dan ik en een hoofd groter. Hij leek soms niet geheel gezond; hij was immers veel te mager, en zijn blote knieën, vol rare vlekken, wezen altijd naar elkaar.
    Maar wel hadden wij allebei grijze slip-overs aan, als een soort uiting van solidaire gezamenlijkheid – in de jaren toen nog een bijna nationale klederdracht. Zo leken we toch weer een beetje op elkaar.

Als de moeder van Kees weer eens oude kleren en vodden kwijt moest, propte ze die in een goor kussensloop, en dan kwam Kees even later bij onze achterdeur naar mij fluiten om mee te gaan naar buurman Noorda, die zijn bedrijf had verderop aan de rivier. Vijf minuten lopen. Het was dan altijd (vrije) woensdagmiddag.

Ons einddoel aan de Hoofdstraat, zag je al uit de verte. Tussen lage huizen rees die kubus van roodbruine baksteen op, drie verdiepingen hoog, met zes blinde, gebarsten ramen van draadglas. Boven de toegang hing een wit bord:
            J. Noorda Lompen en Metalen.
    Oude glorie; want de verf was er al bijna afgeregend.

De ijzeren poort in het pakhuis, met gaten bovenaan in plaats van ramen, liepen we door.
    De zolders, zoals je kon zien, waren tot het uiterste volgestouwd met balen lappen in allerlei kleuren. Smalle doorgangetjes, als weggevreten, waren ertussen opengelaten.
    Mogelijk gaven die toegang tot de nesten van vreemde, gevaarlijke dieren, vermoedde ik soms.

Overal op de grond lagen losgeraakte, vuile lappen. Noorda zag je nooit. Nadat Kees zijn meegebrachte vodden ergens in een rommelhoek had neergesmeten, gingen we niet direct huiswaarts, maar liepen verder. – Misschien was dat wel door de grote verveling, waaraan we altijd zoveel mogelijk probeerden te ontkomen.
    Achter het pakhuis had Noorda zijn buitenopslag, waar het vol lag met hopen ijzeren pijpen, kachels, plaatijzer, tandwielen met vet of geheel verroest, ijzeren kastrekken, fietsenframes, een nodeloos wit fornuis, dat op wankelen stond, hoger, – en waar alles wat nog een beetje glom onherkenbaar op elkaar lag of in elkaar stak.

Kees zocht altijd direct iets om zich ermee te vermaken. En omdat hij immers de buurjongen van de eigenaar was, beschouwde hij het als zijn volste recht, om hier te zijn en te doen wat hij wou. Dat merkte je aan zijn hele gedrag.
    Eerst gingen we een hut bouwen van koperen traproedjes, gasbuizen, ijzeren stangen en roestige blikken platen. Een schuilplaats waar wij ons in konden verbergen. Soms haalden we er onze hand open aan een scherpe blikken rand, maar wat hinderde dat? Gewoon je zakdoek eromheen.
    Ik had daar vaak een soort terugkijkvisioen: dan zag ik Kees zijn strenge moeder, mopperend op haar altijd zo eigenzinnige zoon. Ik zag hun lage gereedschapsschuur vol smerigheid en roestige rommel, en het tuinpad, waar aardbeien en aalbessenstruiken langs groeiden.

Maar de hut verveelde ons ook alras. Dan schakelde Kees automatisch over naar een nieuw onderwerp. Hij zocht kachels waaromheen een gietijzeren hekwerk zat met bladmotief, dat hij stuk kon rammen met een ijzeren staaf. Hij was onverzadigbaar in het kapotmaken en vernielen. Maar dat wist ik al lang.
    Als hij geen kachels meer kon vinden, begon hij dunne ijzeren en koperen staven als een speerwerper zo ver mogelijk de rivier in te gooien. Of hij deed zijn rits open en sproeide met licht doorgezakte knieën over het fornuis, tot het droop.

Betrapt of verboden werden we niet. Noorda had geen knechten, en hijzelf was, onbegrijpelijk genoeg, nooit zichtbaar.
    De zon scheen warm boven ons en lichte wolken dreven over, losten op. – Nog heb ik thuis deze herinnering: als ik 's middag half twee met mooi weer in mijn schommelstoel zit, en naar buiten kijk. Dat het zonlicht nu precies hetzelfde nog is als toen.

Dat schrootterrein grensde aan het water. Links stak een steiger wat meer naar voren, – en daar lagen de steenkoolhopen van een fabriek; en bergen as die branderig stonken.
    Het uitkijken over de rivier, vanaf de verrotte beschoeiing met dood gras, afval en olieachtig geklots was deprimerend. Groenteslierten, oude kranten, kartonnen dozen, doeken en vergane balken dreven voorbij. Het brede water was al grondig verpest door de bedrijven erlangs, die al hun afvalwater loosden. Aan de overkant stonden de lage huizen en fabrieksgebouwen bijna om en om aan de oever. En in het midden tuften binnenvaartschepen langzaam voorbij, temidden van een ploffende oliewalm, waarvan een blauwe nevel nog minutenlang boven het water bleef hangen.
    Soms blies men op een hoorn, voor de klepbrug in de verte.

Nadat we de terugtocht hadden aanvaard, dan waren wij na vijf minuten weer in onze straat: een geul van twee rijen zwartige huizen; vaak met een opvallend accent van helrood of blauw: een buiten gehangen zonnescherm. – Ik was dan al geheel moedeloos geworden, "Stijg op tot grote hoogte," mompelde ik. Maar niets kon mij over de zwaarheid van de woensdagmiddag heen tillen. Ik had het gevoel of de straat, eigenlijk de hele omgeving mij zwaar op de schouders drukte; zodat ik mij klein en weerloos voelde.
    Ik wist zeker dat niemand mij hieruit kon redden.
    – Mijn vader en moeder? Die zouden intussen wel uit de straat zijn weggelopen, veronderstelde ik. Mij achterlatend. Voorgoed.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door evamaria - 21:21 08-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Wat goed dat je het allemaal zo beschrijft dat ik het echt voor me kan zien en daarbij ook denk aan andere gebieden met oude en donkere huisjes en vlakbij rokende fabrieken, volgens de media waarschijnlijk wel wat giftig, industrieterreinen, een kringloophal en een grofvuil stortplaats en vervuild water, zeg maar, de rafelranden van sommige steden, zoals die ook nu nog bestaan.

re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door evamaria - 16:47 08-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Nu ja, het is iets wat een lezer zich kan afvragen: bestaat dit nog zo? Maar het hoeft natuurlijk niet in een verhaal over hoe het vroeger was te staan. Een lezer kan het evt. ook zelf opzoeken. Er zijn in Nederland ook wel gebieden die min of meer nog steeds zo zijn. Daar is de tijd stil blijven staan.

re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door Henk Gruys - 10:41 08-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Het verhaal is een autobiografische impressie van een andere tijd.
Ik denk niet dat een aanvulling daarin van hoe de situatie nu is, daaraan nog iets bijdraagt.

re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door evamaria - 22:55 07-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Ik dacht niet aan een vergelijking met Amsterdam, daar zijn zoveel verschillende stadsdelen. Al of niet fraai/welvarend. Ik vind ook dat het in A. smerig kan stinken bv. in nauwe straten met hoge huizen en druk verkeer. Fabrieken zijn er ook. Ik ken de Zaanstreek niet zo goed. Zo'n twintig jaar geleden zag ik een stukje Zaanstreek waar de fabrieken en een spoorviaduct wel erg opvallend aanwezig waren tussen de kleine huisjes in. Aan de Zaan. Maar goed, fabrieksterrein (met veel rook) vlak naast woonhuizen, het komt in steden wel vaker voor. Maakt soms geen prettige indruk. Hoewel er mensen zijn die industrieterreinen erg boeiend vinden. Het is wel leuk om te lezen dat het zoveel beter is in de Zaanstreek, nu. Voegt iets toe a.h. bovenstaande verhaal. Kan misschien ingevoegd worden?
Ik dacht even: is dat verhaal in de gemeentegids deels zalvende mooipraterij?


re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door Henk Gruys - 10:04 07-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
De omgeving zoals die in het verhaal wordt omschreven is er niet meer.
Het was eind jaren veertig. Er is veel verbeterd, in de Zaan kun je nu gewoon zwemmen. Dat is wel eens anders geweest. Maar duidelijke sporen van het oudste industriegebied van Europa zijn nog aan te wijzen, en dat is juist het interessante, al zal niet iedereen het daarmee eens zijn. Er is een tijd geweest dat je bij ons kon ruiken hoe de wind was. Noord: de Linoleumfabrieken, noordoost: Zetmeelbedrijf De Bijenkorf, oost: Traankokerij Best en Dekker, zuid: koek van Verkade.
Mijn Amsterdamse kennissen liepen kokhalzend door de straat langs de Bijenkorf, maar zaankanters waren er aan gewend.
Er is altijd gewenning; Amsterdammers zijn trots op hun stad, maar als ik in Amsterdam kom,vind ik het daar stinken.

Sommige oude Zaanse fabrieken staan nog steeds in of naast woonwijken. Te duur om ze te verplaatsen, maar er zijn afdoende hygienische maatregelen getroffen.

Het is hier heus niet zo slecht om te wonen; veel groen, met zeer veel water, grote parken, weilanden aan de buitenranden, een opmerkelijk winkelcentrum in Zaandam, een stuk of tien (werkende) molens, industrieel erfgoed, Zaanse Schans enz.


re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door evamaria - 00:46 07-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Die omgeving bestaat nu niet meer? De burgemeester van Zaanstad schrijft:

Beste inwoners van Zaanstad,

Inwoners van Zaanstad weten het allang: de Zaanstreek heeft veel te bieden. De gemeente heeft een schat aan industrieel erfgoed en prachtig uitgestrekte, waterrijke gebieden. De contouren van het nieuwe stadshart Inverdan worden steeds duidelijker en daarmee krijgt Zaanstad er een economische en toeristische trekker bij. Deze karakteristieken maken onze streek een unieke plek om te wonen, te werken en te recreren.

http://zaanstad.digigids.eu/pages/menu/voorwoord.php

Lompen en Metalen
Reactie gegeven door Henk Gruys - 10:03 05-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Leuk weer eens een reactie van je op een verhaal. Bedankt.
Ik had dat "waar" niet geplaatst omdat het in dezelfde (lange) zin in het begin al stond.
Maar misschien ben ik te zuinig geweest. Dus als je dat prettiger leesbaar vindt, zet ik het ook daar.

re: Lompen en Metalen
Reactie gegeven door evamaria - 21:28 04-12-2016 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
en WAAR alles wat nog een beetje glom onherkenbaar op elkaar lag of in elkaar stak. (Prettiger voor de lezer).

Ja, wat een naargeestige Nederlandse omgeving, goed beschreven.



De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287