Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: WeetjeDiddy
re: Dienstma...Diddy
re: Dienstma...Marcel
re: uilegDiddy
re: Kon ik a...Marcel
DiddyDiotheC...
re: Kon ik a...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
MarcelDiotheC...
dioMarcel
DiddyDiotheC...
re: ik ben doodDiddy
re: Witgepoe...Diddy
re: me too (...Diddy
re: Eerste s...Diddy
re: Marcel e...milou
re: me too (...Erik Le...
re: pure lie...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiotheC...
re: uilegDiddy
re: uilegMarcel
re: Een blij...coolbur...
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...DiotheC...
re: Poes Alm...Marcel
re: Een blij...Diddy
re: Een blij...Marcel
re: Poes Alm...Diddy
re: Een blij...Henk Gruys
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Dienstmaagd ...DiotheC...
Witgepoederd milou
me too (Droo...Erik Le...
Blind getrou...Claudel...
uilegDiotheC...
Poes AlmachtigDiddy
De behangerHanny v...
Zalig kerstb...coolbur...
Een blijde b...coolbur...
luiken dichtDiddy
DroomdichtMarcel
Eerste sneeuwmilou
loeneErik Le...
De vermoorde...Claudel...
vruchteloosDiotheC...
over de volg...Erik Le...
Tussen mensencoolbur...
In bewerkingDiddy
Kijk niet zocoolbur...
geluktDiddy
ROMEErik Le...
Le Clo-cloch...Claudel...
koortsDiddy
profetieDiddy
Zonnige tochtDiddy
 Meer gedichten
Eva en de mannen - (slot)
 Henk Gruys - 20:49 15-11-2016 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

                    Eva en de mannen -(slot)


"Je hoort het, ga jij maar ergens anders heen," zegt Piet Biersteker grijnzend, "jij bent hier niet welkom."
    Zij denkt: er is iets gebeurd door hem, een kleine kwestie, waar de café-eigenaar het niet mee eens was; had hij zijn drankje niet betaald? Zij kijkt toe; enig medeleven is gewekt, ofschoon in dit geval tamelijk ongerijmd, beroepsmatige interesse in de medemens, haha. – Het wordt er niet echt gezelliger op, maar zich er mee bemoeien kan niet. De jongen kijkt onzeker van de een naar de ander; dan keert hij zich om en gaat weg.
    De deur valt dicht. – Stilte. Eva vindt het café ineens een tamelijk somber hol; zij drinkt haar cognac uit en betaalt aan de tap. Piet Biersteker kijkt op van zijn krant; is het verbeelding dat hij iets van teleursteling afstraalt, als zij voorbij loopt?
    "Verdomme Eva, doe je voorzichtig? Dat je straks niet met je vier wielen in de lucht hangt?" Korte grijns; hij vouwt de krant open en knipoogt nog een keer.
    Zij komt buiten. De fijne sneeuw is inmiddels dichter geworden, geselt haar en zij huivert in haar korte rok, en zwartleren jasje. Op dit weer heb ik niet gerekend. Vlug stapt zij in de auto, schudt voorover buigend de sneeuw uit haar haren, start en draait achteruit het terreintje af. Zij heeft het koud, de kachel staat op vol, maar het duurt een kwartier voor het warm is. Waarom heeft ze ook geen lange jas meegenomen? Misleid door de gloeiendhete cv in het gerechtsgebouw en door haar verwarmde auto daarna. – Verderop staat de zwarte Mercedes van Piet Biersteker. Een wonder dat hij nog niet vroeg of zij wilde meerijden. Mafkees. Vetklep. – Maar zij moet niet steeds hetzelfde denken!
    De radio geeft ruis alsof de sneeuw de ontvangst stoort; ze drukt op knopjes, maar het helpt niet, beter kan zij straks een cd opzetten. "Alles vanmiddag is oncomfortabel."
    In de verte op de weg ziet zij de telganger weer; links links en rechts rechts. Zij remt tot vlak naast hem en opent het portier. Hij lijkt verrast, klimt dan houterig de wagen in en trekt de deur dicht. "Dank u dank u," zegt hij, "George." En geeft een slappe hand; zelfs over zijn beige coltrui steekt zijn adamsappel nog naar voren.
    Een griezel eigenlijk, bij nader inzien. – Is hier soms zo'n inrichting in de buurt, waar hij woont?
    Zij is in zo'n tehuis geweest. Wat zij zich herinnert waren de grauwgele muren zonder enige versiering, en de bijzondere geur die je aan een soort opgedroogde angst deed denken. Een andere geur komt van de jongen af, zij weet niet van wat.
    Dan ineens legt hij zijn hand op haar dij, en alsof hij zijn adem in houdt kijkt hij ernaar in gespannen afwachting. Ze voelt de hand schuiven, een waas van weerzin komt haar voor de ogen. Zij gooit het portier open, alles gaat vanzelf als een automaat. "Stap uit!" schreeuwt ze. "Onmiddellijk! Ben je helemaal gek geworden?!" Ze duwt hem al rijdend naar buiten en trekt de deur dicht.
    Geschrokken en nog bevend van emotie rijdt zij snel door. Als ze in de spiegel kijkt, ziet ze de telganger, die op de weg is achtergebleven, maar hij loopt niet, hij zit op zijn knieën in de sneeuw. Zij ziet hem kleiner worden tot hij verdwenen is in een bocht, hij zwaaide met beide armen.
    Nee, dit zal toch hopelijk niet, dat er iets mis is. Dat hij niet meer kan lopen doordat ik over zijn voet ben gereden? Of dat hij door de rijdende auto is geraakt toen ik hem naar buiten duwde? Zij remt, rijdt een heel stuk achteruit.
    Maar waar is hij nu? Nergens meer te zien. Als zij uitstapt hagelen de fijne sneeuwkorrels in haar hals, tegen haar wangen en voorhoofd.
    Maar je kunt je hier niet verbergen; er is niets, geen struiken of bomen, alleen paaltjes met prikkeldraad er langs.
    Huiverend begint ze een heel stuk terug te lopen. Ergens moet hij toch zijn? Tranen komen in haar ogen; van onzekerheid en spijt over het probleem waarin ze terecht is gekomen, of is het alleen van de kou? – Straks word ik nog ziek als ik hier blijf, in die sneeuw. Maar ze kan niet opgeven, alleen al om zichzelf gerust te stellen dat er niets bijzonders is gebeurd. Misschien is hij voor haar uit gerend de hele weg af. Of nee, teruggegaan naar het duincafé; ik wil daar niet naartoe... het commentaar van Piet Biersteker. Oh nee... alsjeblieft.
    Het begint schemerig te worden. Zij loopt steeds doelloos hele stukken heen en weer terug; haar schoenen raken vol sneeuw en water. En straks wil de auto niet meer starten, denkt ze. Met een bevroren accu.
    Is de jongen ergens onder de sneeuw gaan liggen?
    Het begint schemerig te worden. Zij begint langzamerhand zo hevig te rillen dat haar schouders schokken en haar tanden klapperen.
    "En nu houd ik het niet langer uit," denkt zij iedere keer als zij weer een stuk tegen de bui in moet lopen.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren

De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287