Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: me too (...Erik Le...
re: Witgepoe...evamaria
re: Schijn e...Diddy
re: Schijn e...Diddy
re: Schijn e...thomas ...
re: Schijn e...Marcel
re: me too (...evamaria
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...Claudel...
re: WeetjeDiddy
re: Dienstma...Diddy
re: Dienstma...Marcel
re: uilegDiddy
re: Kon ik a...Marcel
DiddyDiotheC...
re: Kon ik a...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
MarcelDiotheC...
dioMarcel
DiddyDiotheC...
re: ik ben doodDiddy
re: Witgepoe...Diddy
re: me too (...Diddy
re: Eerste s...Diddy
re: Marcel e...milou
re: me too (...Erik Le...
re: pure lie...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiotheC...
re: uilegDiddy
re: uilegMarcel
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Schijn en zijnDiddy
Anti-Kerst R...milou
Dienstmaagd ...DiotheC...
Witgepoederd milou
me too (Droo...Erik Le...
Blind getrou...Claudel...
uilegDiotheC...
Poes AlmachtigDiddy
De behangerHanny v...
Zalig kerstb...coolbur...
Een blijde b...coolbur...
luiken dichtDiddy
DroomdichtMarcel
Eerste sneeuwmilou
loeneErik Le...
De vermoorde...Claudel...
vruchteloosDiotheC...
over de volg...Erik Le...
Tussen mensencoolbur...
In bewerkingDiddy
Kijk niet zocoolbur...
geluktDiddy
ROMEErik Le...
Le Clo-cloch...Claudel...
koortsDiddy
 Meer gedichten
De re�ncarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1 van 2
 Henk Gruys - 21:05 08-01-2015 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

De reïncarnatie van de Paardenstraat


In de tijd van deze gebeurtenis, reisde ik voor zaken de halve wereld rond. Mijn firma exporteert kantoorbenodigdheden naar alle delen van de aardbol.
    Op een keer moest ik weer een en ander voorbereiden in de Verenigde Staten van Amerika.
    Maar ditmaal werd het een toer vol onaangename verrassingen. Wanprestaties van de ene relatie, stommiteiten van de andere; veranderingen in opzet, niet nagekomen afspraken en opzettelijke vaagheden; kortom alles wat men, zonder er greep op te hebben, maar als tegenslag kan overkomen.
    Na dagen vol ellende vatte ik, als een soort compensatie voor alle onzin, nacht- en overwerk, het plan op om, met een kleine omweg, een oude, uit Holland geëmigreerde kennis te gaan bezoeken. Met hem had ik, met onderbrekingen, een beperkte vriendschapsband onderhouden; we correspondeerden af en toe. Ik had hem nadat hij uit Nederland was vertrokken al in geen tien jaar meer gezien. Het leek een goede gelegenheid hem weer eens te ontmoeten.
    Hij woonde in een plaatsje in het zuiden. Niet zo'n kale, zanderige nederzetting vol scheve telefoonpalen, waarop ze in Amerika patent hebben. Het stadje deed op de foto's die hij me toezond enigszins Europees aan, Engels misschien nog meer; bezadigd, en vooral rustiek. Het was bescheiden van omvang, en van naam zó weinig bekend, dat het vermelden nutteloos zou zijn; men zou er in een atlas lang naar moeten zoeken.
    Ik belde die kennis op en verzocht hem om mij een landkaart te sturen van de streek, opdat ik niet zou verdwalen.

De afstanden op het Amerikaanse continent zijn zo groot dat men er het gemakkelijkst per vliegtuig reist. Om daarna bij mijn kennis, die op honderdzeventig kilometer van het vliegveld woonde, te komen, had ik op de luchthaven een op en top Amerikaanse auto gehuurd, zo'n bol monster vol chroomwerk, paars van kleur, dat een op drie liep.
    Maar ik moet zeggen: het bakbeest reed comfortabel.

Het was een lauwe avond, gekleurd door een oranje en lila bewolking, – en terwijl ik me langzamerhand afvroeg of ik niet finaal de weg kwijt was geraakt – was ik na vele kilometers terechtgekomen bij een onbekend stadje.
    Ik stapte uit om de wegborden en straatnamen te vergelijken met die op de omgevingsplattegrond die mij was gestuurd... en zocht en zocht. Het weer was iets winderig, – echt Hollands zou men kunnen zeggen, en het licht van de laag staande zon viel strijkelings langs het baksteen van de oude landhuizen die alle drie verdiepingen telden. – Ik ben extra gevoelig voor zulke impressies van de avond; het is een soort reflex; ik heb omstreeks deze uren weinig rust in het lijf.
    Van de namen op mijn kaartje klopte niets. Langere tijd dwaalde ik door ronde, groenrijke lanen. Alle huizen lagen half verscholen achter dichte struiken en dikke, kromme bomen. Mensen zag ik nergens. Ik betreurde het dat mijn kennis niet wat duidelijker in zijn uitleg was geweest.
    Na enige tijd stond ik aan de buitenrand van de bebouwing. De omgeving werd hier anders, van mindere allure vond ik, hoewel nog wel aansluitend bij de rest.
    Erg interessant was het allemaal niet en ik dacht erover terug te gaan.

Maar toen ik een hoek omsloeg, overkwam mij iets zo volkomen onverwachts, zo bizar dat maar weinigen een dergelijke ervaring met mij zullen delen.
    Hier stond ik voor een bijzondere straat; een straat die als twee druppels water leek op die waarin ik was geboren en opgegroeid. De Paardenstraat!
    Hoe kon dat? Het was of ik droomde; ik was in Amerika, in een plaatsje waar ik nooit eerder had vertoefd en ik zag de straat uit mijn jeugd! Ik had het gevoel of ik plotseling weer schooljongen was, veertig jaar terug in de tijd.
    Nadat ik enigszins van de verbazing was bekomen, herinnerde ik mij vaag een krantebericht van lang geleden. Ergens in Amerika woonde een architect, (een ietwat zonderlinge man stond er), die als specialiteit had: Europese bouwcultuur. – Niet van de beroemde bouwwerken die iedereen kent, – maar eerder juist het kleinsteedse en gewone. In dat bericht stond dat deze man uit liefhebberij in Amerika een complete Nederlandse straat had nagebouwd. Een plaatsnaam werd niet genoemd. – Zonderling was het zeker, maar ik vergat al gauw het bericht weer.
    Maar het kon natuurlijk niet anders dan dat het was waar ik nu stond! De gewaarwording was verwarrend; de gelijkenis met mijn straat leek het ene moment geraffineerd, daarop volgend weer iets minder. Er was niettemin vakwerk geleverd, dat was duidelijk.
    Ik parkeerde mijn Amerikaanse wagen verderop, want ik wilde uiteraard door de straat lopen en alles bekijken. – Men kan ervan verzekerd zijn dat de details van het huis, de straat en omgeving, waar men de achttien van zijn jongste jaren heeft gewoond, onuitwisbaar in zijn geheugen staan gegrift. En nu werd ik onverwacht geconfronteerd met dat verleden, met alles waarvan ik gedacht had dat het niet meer bestond; meer dan vijfentwintig jaar later, en in een heel andere omgeving, in een heel ander werelddeel zelfs.
    Mijn vroegere huis was meer dan herkenbaar: sterker nog, het kwam er beangstigend nauwkeurig mee overeen! Ik keek nieuwsgierig door de ramen naar binnen. Maar de kamers waren leeg.
    Het leek of hier nooit iemand kwam. Er was ook geen verkeer. Na een tijdje te hebben rondgekeken, maakte ik ondanks alle fascinatie rechtsomkeert. Ik wilde mij hierover nader laten informeren.
    Ik belde mijn kennis op om mijn bezoek aan hem nog even uit te stellen; met een dringende reden (ik zei niet welke); – en dat ik het hem later wel zou uitleggen.

Ik deed navraag in café's en de plaatselijke bibliotheek, die ondanks het uur nog open was. Kende men de maker van de nagemaakte straat? Natuurlijk. Frank Lines-McGregor heette hij. Een architect, 'n stokoude man die hier in de buurt met een huishoudster woonde. Een dorpsgek, zeiden sommigen.
    Ik raakte meteen in de ban van deze persoon en besloot alles te onderzoeken. Maar het was inmiddels ver in de avond en veel te laat om nog te speuren. Ik nam mijn intrek in een klein hotel, met het voornemen de volgende dag naar het opgegeven adres te rijden.

De heer Lines-McGregor bleek woonachtig in een vaalwitte villa van drie verdiepingen die in vroeger tijden, meer dan de omringende panden, allure moet hebben uitgestraald. Het hele stadje leek me trouwens typisch een plaats voor een architect om te wonen.
    Toen ik mij voorstelde als voormalige bewoner uit het straatje waar ik de vorige avond zo in verbazing doorheen was gelopen, was hij aangenaam verrast.
    Met zijn ringbaard en oogopslag leek hij nog het meest op een op leeftijd gekomen Ernest Hemingway. Hij was 94 en bevestigde dat zijn voorvaderen uit Nederland kwamen en dat hij zich om die reden voor Nederland had geïnteresseerd. Hij bleek zelfs nog enige woorden Nederlands te spreken, en vormde moeizaam: "dankoewel", "mooie kunst" en "lekker weertje".

Het werd me al gauw duidelijk dat hij eigenlijk meer een artiest was dan een bouwmeester. Uit hoofde van zijn beroep had hij zich beziggehouden met kleinstedelijke, burgerlijke, in zijn soort niettemin monumentale bouw, vertelde hij. Gaandeweg had hij het plan opgevat om kleine straatjes uit de hele wereld in Amerika na te bouwen, als een bijzonder soort openluchtmuseum.
    Omdat hij voor een commerciële opdracht toevallig in Amsterdam moest zijn, had hij ook wat rondgezworven in de omtrek en kwam zijn voornemen weer op om in Amerika zo'n echt Hollands straatje na te maken. Niet zo'n beroemde uit de hoofdstad waar alle Amerikaanse toeristen naartoe gaan, maar een gewone, bijkans anonieme arbeidersstraat. Het werd er een waar hij toevallig voorbijkwam en waar hij werd getroffen door de laag-bij-de-grondse, eigenaardige, maar toch ook gezellige atmosfeer.
(Wordt vervolgd met nog 1 aflevering).

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door evamaria - 14:57 11-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Ik heb het nagezocht bij de site van Taaladvies. Want ik wist niet volkomen zeker of dit alleen maar een gevoel van mij is en ik wil natuurlijk geen misleidend commentaar geven.
Citaat uit Taaladvies: "Het voornaamwoord men kan alleen als onderwerp worden gebruikt. In een zin met - men - wordt de door het gezegde uitgedrukte handeling of werking centraal gesteld. Daarin komt het gebruik van men overeen met de lijdende vorm. Men geeft alleen vaag aan dat die handeling of werking wordt verricht of ondergaan door niet nader genoemde."
Het mag dus wel maar het kan niet: - men - als lijdend voorwerp in een zin zetten. Volgens mij kan het wel als - men - dan tussen aanhalingstekens gezet wordt. Het overkomt "men". Het overkomt iedereen, een redaktioneel gevalletje.

re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door 88 - 09:29 11-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
*men zou er in een atlas lang naar moeten zoeken.
Ik belde die kennis op en verzocht hem om mij een landkaart te sturen van de streek, opdat ik niet zou verdwalen.

De afstanden op het Amerikaanse continent zijn zo groot dat men er het gemakkelijkst per vliegtuig reist.*

Ik zou 88 niet zijn als dit me niet opviel zonder verder te lezen, want daar staat natuurlijk al dat je ook uit het vliegtuig stapte en verder met een bolide op pad ging, deze regeltjes dus, werden heel groot in mijn hoofd en voorstellingsvermogen, hoe jij daar naast de piloot zit met de plattegrond in je hand, nu linksaf beste man hahaha ;)


re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door Henk Gruys - 09:17 11-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Die site van Taaladvies gaat erover dat ze het gebruik ontraden, omdat het "te vaag, formeel en onpersoonlijk is". Gaan ze daar nu weer alle onbepaalde woorden in de ban doen? Een merkwaardig argument.

Ik dank je dat je de moeite hebt genomen hier uitgebreid op in de gaan.
Met groet, Henk

re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door evamaria - 19:57 10-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Mbt - men - in regel 7. Ik weet niet of het absoluut gramm. fout is maar het is niet raadzaam, mogelijk ook fout - men - als lijdend voorwerp te gebruiken. Zie http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/533.
Het maakte op mij een typische indruk: het overkomt men.
Het overkomt "men" - zou een duidelijker variant kunnen zijn. (of; iemand/iedereen/een mens etc.)

Het andere - men - in: Men kan ervan verzekerd zijn dat de details van het huis, de straat en omgeving, waar men de achttien van zijn jongste jaren heeft gewoond, onuitwisbaar in zijn geheugen staan gegrift.
Het lijkt me zeker niet fout. Alleen: twee keer MEN. De herhaling. De ambivalentie. Het eerste men lijkt eigenlijk heel algemeen. Het tweede niet. Dat is duidelijk de verteller. Iemand. ZIJN jongste jaren. ZIJN geheugen. Ach, het is niet zo belangrijk, het leidde mij even af omdat ik deze vorm niet zo fraai vond. Lastig woord: men.

re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door thomas bosgaard - 15:26 10-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
ben benieuwd naar volgende aflevering!

De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1 van
Reactie gegeven door Henk Gruys - 09:52 10-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Leuk dat je het verhaal boeiend vond.
"Men" klinkt wat algemener en neutraler dan "iemand". Maar de twee zijn vrijwel synoniem en ik zou er niet over vallen als jij in voorkomende gevallen "iemand" zou schrijven.
Mijn ervaring met synoniemen is dat er dan weer andere mensen zullen opstaan die zeggen dat het juist "men" moet zijn. Begin er maar niet aan.
Er is volgens mij ook geen grammaticale reden voor jouw keuze, of heb jij een boekje waarin dat staat?
Met groet, Henk


re: De rencarnatie van de Paardenstraat - Afl. 1
Reactie gegeven door evamaria - 13:51 09-01-2015 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Boeiend verhaal. Hield mijn aandacht vast.

Regel 7 - ipv men: iemand.

Regel - van het huis, de straat en omgeving, waar men de achttien van zijn jongste jaren - dito.

Nog een en ander zoals hier en daar een komma die overbodig lijkt etc.




De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287