Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: WeetjeDiddy
re: Dienstma...Diddy
re: Dienstma...Marcel
re: uilegDiddy
re: Kon ik a...Marcel
DiddyDiotheC...
re: Kon ik a...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
MarcelDiotheC...
dioMarcel
DiddyDiotheC...
re: ik ben doodDiddy
re: Witgepoe...Diddy
re: me too (...Diddy
re: Eerste s...Diddy
re: Marcel e...milou
re: me too (...Erik Le...
re: pure lie...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiotheC...
re: uilegDiddy
re: uilegMarcel
re: Een blij...coolbur...
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...DiotheC...
re: Poes Alm...Marcel
re: Een blij...Diddy
re: Een blij...Marcel
re: Poes Alm...Diddy
re: Een blij...Henk Gruys
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Dienstmaagd ...DiotheC...
Witgepoederd milou
me too (Droo...Erik Le...
Blind getrou...Claudel...
uilegDiotheC...
Poes AlmachtigDiddy
De behangerHanny v...
Zalig kerstb...coolbur...
Een blijde b...coolbur...
luiken dichtDiddy
DroomdichtMarcel
Eerste sneeuwmilou
loeneErik Le...
De vermoorde...Claudel...
vruchteloosDiotheC...
over de volg...Erik Le...
Tussen mensencoolbur...
In bewerkingDiddy
Kijk niet zocoolbur...
geluktDiddy
ROMEErik Le...
Le Clo-cloch...Claudel...
koortsDiddy
profetieDiddy
Zonnige tochtDiddy
 Meer gedichten
De Komeet van Halberski-Looch - (slot)
 Henk Gruys - 16:39 15-07-2014 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

           

De Komeet van Halberski-Looch - (slot)


De "mooiste sinds eeuwen". Dit is hem dus. De komeet van Halberski - Looch. Naar haar ontdekkers genoemd. Ik weet niet eens hoe je die moet uitspreken, want hun nationaliteit ken ik niet; die stond er niet bij in de kranten.
    "Je kunt gerust kijken hoor," zeg ik, "het is hier ontzettend ver vandaan en volstrekt ongevaarlijk."
    Maar zij schudt het hoofd en blijft met afgewende blik zitten.
    Wat heeft ze? Ik had dit niet verwacht. En begrijp er ook niets van. Het maakt haar bang zegt ze. Vroeger stonden kometen bekend als brengers van onheil. We weten dat er mensen waren, zo beangst dat ze zelfmoord pleegden, en niet alleen primitieve volken in de binnenlanden. Vooral toen een keer aangetoond was dat er blauwzuur in de staart zat. Gelovigen, die geen enkel verstand van astronomie hadden, die dachten dat de wereld zou vergaan... Overigens bleek het gehalte aan het giftige cyanide veel te laag om kwaad te kunnen.

Nu ja, jammer dat zij niet durft, – maar ik laat me er niet door weerhouden.
    In de kranten heeft een oproep gestaan om weinig licht te branden in huis of de overgordijnen te sluiten. Het lijkt dat iedereen zich daaraan houdt. Een geluk ook dat de maan niet schijnt; die is nog niet op. De komeet wordt zienderogen duidelijker en imposanter.
    Het is doodstil overal, alsof wij de enige overlevenden in de hele stad zijn. Ik haal de kijker uit zijn etui en zet hem aan mijn ogen. Het is maar een eenvoudig toneelkijkertje, en ik heb hem aanvankelijk niet eens goed gericht. Ik zie alleen de donkere, met sterren bespikkelde achtergrond, die vooral oneindig diep is, waardoor je er eigenlijk geen kleur aan kan toekennen. Naar het mij voorkomt zijn er meer sterren dan anders, maar dat zal wel de vervreemding van het moment zijn. Dan schuift de komeet van rechts vanzelf mijn beeldveld binnen.
    De aanblik is nu niet meer alleen indrukwekkend, maar ook tamelijk angstaanjagend. Zo dichtbij?! Zodanig overweldigend is het, dat men onwillekeurig gaat denken: als dat maar goed afloopt! Ik voel iets van de instinctieve vrees voor het onbekende, voor de macht van het oneindige al.
    – Ik houd Ralitsa de kijker voor en probeer mijn stem ontspannen te laten klinken: "Je moet nu even kijken. Het is iets geweldigs, hoor! Dit heb je nog nooit meegemaakt!"
    Ik zie in de schemering vaag dat zij van nee schudt, zonder een woord. Ik heb nooit kunnen bevroeden dat ze er niet tegen kon. Te overweldigend, dit... Hebben vrouwen toch meer intuïtief gevoel voor zulk een onheil? Cultiveren zij nog de aloude angsten der primitieve volkeren? Bijgeloof?
    Er hangt een eigenaardige atmosfeer. Het reusachtige natuurverschijnsel boven ons overheerst alles. De komeet lijkt steeds groter te worden of dichterbij te komen. Het is nauwelijks te geloven dat dat alleen maar zo lijkt door de toenemende duisternis. Dit verlichte brok steen en ijs, die gigantische sneeuwbal, die overal, op de hele wereld te zien is. – Mijn kijker hangt aan een riempje om mijn nek, en opeens hindert mij dat. Ik doe hem af en leg hem op het tuintafeltje.
    En het is gek, maar mijn gedachten dwalen ondanks het geweld boven ons af. Of ik gedwongen wordt aan de wereldcrisis te denken, die ik even was vergeten. Hoewel het niet koud is, voel ik een huivering over mijn rug trekken. Of ik voor het eerst de bedreigende waarheid van de economische ramp zie naderen.

Wat is dat toch steeds voor geluid?.. Nu weer... Het lijkt een stem, elektrisch versterkt... Het zinkt af en toe in, zwelt dan weer aan.
    "Hoor je dat ook? Die stem in de verte, zeg ik. Wat zou dat zijn?.." Ralitsa antwoordt niet, zit bewegenloos. – "Hoor eens!.. Dat lijkt toch niet helemaal pluis... Ik probeer scherp te luisteren, maar de stem blijft onverstaanbaar. Het zou een auto met luidsprekers kunnen zijn, het verplaatst zich. Komt die onze straat in?
    Net als ik nog iets wil zeggen, vliegt Ralitsa op en loopt haastig naar de achterdeur.
    Zij doet het licht aan en ik zie de heldere rechthoek van onze keuken als uitgeknipt uit het donkere vijfkant van het huis. Dan zie ik, in het gelige schijnsel, dat zij zich krampachtig brakend over de gootsteen buigt.

Ik ben alleen achtergebleven. Nog zwak is de luidspreker te horen, verderweg. Ik kijk naar de keukendeur, waar Ralitsa intussen is verdwenen. Peinzend peuter ik aan de riemgesp van de kijker, hoewel ik niet weet waarom. De komeet hangt als een monsterlijke, lichtgevende draak boven alles.
    Weerzin wurgt mijn keel als ik eraan denk naar binnen te moeten gaan, waar Ralitsa is.
    Ik wil niet weten welk onheil ons gaat treffen; ik kan daar niet tegen.


Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren

De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287