Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: me too (...Diddy
re: me too (...Erik Le...
re: Witgepoe...evamaria
re: Schijn e...Diddy
re: Schijn e...Diddy
re: Schijn e...thomas ...
re: Schijn e...Marcel
re: me too (...evamaria
re: Poes Alm...Diddy
re: Poes Alm...Claudel...
re: WeetjeDiddy
re: Dienstma...Diddy
re: Dienstma...Marcel
re: uilegDiddy
re: Kon ik a...Marcel
DiddyDiotheC...
re: Kon ik a...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: Blind ge...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiddy
MarcelDiotheC...
dioMarcel
DiddyDiotheC...
re: ik ben doodDiddy
re: Witgepoe...Diddy
re: me too (...Diddy
re: Eerste s...Diddy
re: Marcel e...milou
re: me too (...Erik Le...
re: pure lie...Diddy
re: uilegDiddy
re: uilegDiotheC...
re: uilegDiddy
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Schijn en zijnDiddy
Anti-Kerst R...milou
Dienstmaagd ...DiotheC...
Witgepoederd milou
me too (Droo...Erik Le...
Blind getrou...Claudel...
uilegDiotheC...
Poes AlmachtigDiddy
De behangerHanny v...
Zalig kerstb...coolbur...
Een blijde b...coolbur...
luiken dichtDiddy
DroomdichtMarcel
Eerste sneeuwmilou
loeneErik Le...
De vermoorde...Claudel...
vruchteloosDiotheC...
over de volg...Erik Le...
Tussen mensencoolbur...
In bewerkingDiddy
Kijk niet zocoolbur...
geluktDiddy
ROMEErik Le...
Le Clo-cloch...Claudel...
koortsDiddy
 Meer gedichten
De Fotografe - (slot)
 Henk Gruys - 11:14 28-11-2017 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 



De Fotografe - (slot)

"De zaak is," begon Eversberg, na een paar niet ter zake doende opmerkingen, waardoor Elfien al voelde dat deze bespreking niet geheel naar wens zou verlopen, "de zaak is dat het met die serie van jou over de ongelukken op de snelweg nog helemaal niet rond is."
    Elfien keek naar zijn paars verkleurde knolneus.
    "Niet rond? Die was toch al rond? Mankeert er iets aan dan? Niet èrg genoeg?"
    "Er mankeert niks aan. Prachtige serie. Hartverscheurend. Om akelig van te worden. Schitterende documentatie ook. Maar dat is het nu juist! Er komen heel veel herkenbare personen op voor. Dat raakt aan de privacy! Daarmee zouden we grote risico's lopen met de nabestaanden als we uitkomen. Alleeen al uit piëteitsoverwegingen... maar als het verkeerd valt, een rel wordt, kan ons dat een heleboel lezers kosten!"
    Zij dacht: hij praat over piëteit, maar denkt aan zijn abonnementen. – "Maak die gezichten dan onherkenbaar! Plak er voor mijn part van die zwarte strookjes op."
    "Balken? Ja maar dat is toch niet mooi! En het gaat niet om twee of drie foto's! Die hebben al in de krant gestaan. Nee, de hele serie! Juist door de hoeveelheid werkt het ècht verpletterend! Dat hierna nog iemand in zijn auto durft te stappen! Dat er nog eentje durft in te halen! Dat met mist iemand nog harder dan 30..."
    "Verpletterend. Maar jullie durven dus niet!'
    "Zo is het maar net." Eversberg was vrij schaamteloos, letterlijk. Op zo'n moment tegen hem inpraten had het effect dat hij een beetje meegaf, maar zonder dat je daar iets mee opschoot. Het was als boksen tegen een wand van rubber.
    Elfien zei: "Bang om je aan koud water te branden! – Weet je wat, ik trek de hele serie bij jou terug, het was toch al een freelance-opdracht; en ik zoek er wel een boekuitgever voor. Was ik trouwens toch al van plan..."
    "Moet je zelf weten. Maar als ik je een goede raad mag geven: doe het niet. Je krijgt er onherroepelijk een hele hoop gedonder mee. En er is natuurlijk ons contract, dat weet je ook. Maar denk eens aan de andere consequenties! Dat kan je met rechtszaken veel geld gaan kosten. Daar zijn ze tegenwoordig echt niet misselijk mee."
    De chagrijnige kelner kwam aan met een schoon tafellaken, borden en bestek en hun gesprek stokte. Het restaurant was intussen al een flink stuk gedraaid en het uitzicht was op het zuidwesten, de richting van de luchthaven. De isolatie van het gebouw zorgde ervoor dat de gasten het vliegverkeer niet hoorden, enkel zagen. Er kwam juist een toestel laag over, met veel knipperende lichten. Een vliegende kermistent, dacht Elfien die in het spiegelend zwart keek, schuin over de schouder van Eversberg heen, – of frivoler: een hoerenkast met vleugels.
    Toen de ober weer weg was, vroeg Eversberg, zijn bord en bestek herschikkend:
    "Waar ben je op het ogenblik mee bezig?"
    "Dat heb ik op de laatste redactievergadering toch al gezegd?"
    "Maar daar was ik niet bij."
    "Met een serie over mannelijke erotiek."
    "Over?.." Eversbergs ogen kregen iets onthullends naar Elfiens mening. – Zou hij misschien denken daarvoor ook in aanmerking te komen... (ik moet er niet aan denken...)
    Eversberg wilde nog iets zeggen, maar de ober met de laatdunkende oogopslag bracht twee porties nasi speciaal en twee pils, zette schalen en bierglazen neer.
    Eversberg zei: "Na het eten zullen we het gesprek bij mij thuis voortzetten."

4.
De voorbereidingen voor Elfiens tentoonstelling, die zou plaatsvinden onder auspiciën van de uitgeverij waarvan Eversberg chef-redacteur was, waren nog altijd niet afgerond. Men leek op het laatste moment nog te aarzelen. Bang voor negatieve publiciteit, schending van privacy, rechtszaken, schadeclaims? Op de redactie waren niettemin al wat foto's rondgegaan. Er werd besmuikt gelachen, meest uit ongeloof. Degenen die misselijk werden van de verschrikkingen van het moderne autoverkeer, liepen weg. De rest werd geboeid door het gruwelijke van de werkelijkheid van alledag; al werden er, uit ethische overwegingen wel vraagtekens bij gezet.
    Niet veel werd er dan ook verzwegen of verdoezeld, de argeloze kijker weinig bespaard. En dat terwijl driekwart van de opgenomen beelden wegens aantasting van de "privacy" niet eens mocht worden getoond.
    Een verslaggever van een groot weekblad, die beweerde voorlopige inzage te hebben gehad in dat achtergehouden "materiaal", bepaalde zich er toe – zij het wat overdreven – een beeldende beschrijving te geven van de taferelen die op de tentoonstelling zouden worden getoond. – En de rest loog hij er gewoon bij.
    Hij beweerde te hebben gezien. – "Off the record" :
    – Vier brandende personenwagens op een landweg in regenachtig Frankrijk.
    – En: twee echtparen in een verkreukelde trouwauto, de anjers nog in het knoopsgat, de gezichten onherkenbaar verminkt.
    – Een dode vertegenwoordiger met de fotootjes van vrouw en kinderen vóór hem in het totaal vernielde dashboard.
    – Gezinnen, op weg naar hun vakantie, verongelukt; de slachtoffers onder zeiltjes, een uiteengereten caravan in de berm.
    – Omgevallen vrachtwagens, met halve schapen, zwartgeblakerde varkens, opengereten koeien, verpletterde kippen.
    – Auto's in vijf stukken gescheurd, her en der verspreid over een kruispunt.
    – Complete voetbalelftallen, voorover geschoten in een versierde, maar nu overlangs gespleten touringcar.
    – In een boom geslingerde levenloze man (of vrouw).
    – Dood mannenhoofd op een vreemd lange nek, stekend door een voorruit van een busje.
    – Sneeuwfoto van een brandende tankauto, een huis binnengereden. Holt daar een vlammend m e n s de weg op?
    Wat ging er door u heen, toen u dit allemaal zo zag? had de journalist Elfien gevraagd.
    "Niets eigenlijk," had zij volgens hem geantwoord. "Je denkt, als je dagelijks op de weg zit, blij dat het mij niet is overkomen, maar je sluit je ervoor af. Misschien later achtervolgt het je nog even, maar meer ook niet. Je moet er eenvoudig niet over nadenken..."
    En verder: "het is op het moment alleen maar een kwestie van door het oog van de camera blijven kijken..."
    "En op dat knopje drukken," zei de verslaggever ad rem. – "Een kei- en keiharde vrouw, deze Elfien Schwartzhof" besloot hij zijn "niets verhullende" artikel.

5.
Elfiens ex-man Harold, overigens geheel onkundig van haar nieuwe leven met de camera, had al heel spoedig geoordeeld dat hij een fout had begaan. Of eigenlijk: dat hij een overhaastte beslissing had genomen. Dat hij een soort bedenktijd had moeten voorstellen. Op de een of andere wijze had hij nu het gevoel – kon dat niet bewijzen, – dat de verandering totaal onomkeerbaar was geworden. En hoe langer de echtscheiding duurde, hoe geringer de kans dat die beslissing nog terug kon worden gedraaid. – Hij wilde het niet voor zichzelf uitspreken, daarvoor had hij toch weer iets te veel trots in zijn karakter, maar diep, diep in zich, moest hij erkennen dat hij steeds meer spijt kreeg van hun uiteengaan.
    Elfien vond zijn houding slap en zeker niet passen bij haar standvastige karakter; beschouwde hun verwijdering als een duidelijk blijk van langzaam opgebouwde on-interesse van beiden, misschien zelfs van irritatie en toenemende weerstand. Maar doordat haar aandacht bij haar zakelijke beslommeringen lag, stond ze daar niet lang bij stil.
    Harold, kinderlijk onrealistisch hoopte dat Elfien dezelfde overwegingen zou koesteren als hij. Toch was hij wat terughoudend in het het contact maken met haar. Iets onbepaalds weerhield hem. Beseffend dat het een soort test met onverbiddelijke uitslag was, vreesde hij dat een ontmoeting op een teleurstelling zou uitlopen. En wilde hij het laatste beetje hoop niet aan het toeval prijsgeven.

6.
Een avond die begon als alle andere. Elfien was, na een belangrijke gemeentelijk opdracht op het stadshuis ontvangen te hebben, op weg naar huis. Over de autobaan suisde zij voort in haar donkere, lage wagen. Het vroege voorjaarsweer was al de hele dag buiïg; zij had het koud en rilde, diep in de kraag van haar mantel gedoken.
    De buitenwereld van kruisende snelwegen en viaducten had zij spoedig achter zich, toen een plotselinge hagelbui het citroenschijven liet ratelen op de motorkap en de voorruit. De weg werd in een oogwenk wit en glad. Maar met onverminderde snelheid, het zijdelings wegglijden verontachtzamend, reed zij door. Ze had haast en was al zo laat...
    Dan een lange, flauwe bocht. Een tegenligger die zijn felle lampen niet wilde dimmen, naderde snel, waardoor zij een moment in een verlichte bol zonder randen verkeerde. Zij zag een omvangrijk licht op zich af komen, een cirkel van licht, een grote zwarte koplamp met flitsende stralen.
    Toen een alles overtreffende klap: de wereld werd gelijk zwart. En zij hoorde niet langer tot die wereld.

7.
Harold kreeg het bericht van het ongeluk via de politie, die zijn naam en adres had aangetroffen in Elfiens vernielde auto.
    In één seconde leken zijn hersens door de schok verdoofd en wazig geworden. Hij liet zijn avondeten in de steek en ging onmiddellijk met een taxi naar het ziekenhuis. Alles wat hij onderging, zag en hoorde scheen niet echt te gebeuren, maar leek als een onscherpe film versneld voor hem afgespeeld te worden. Tegelijk voelde hij, dat hij de krampachtige toestand, die hem in leven hield, niet lang vol zou kunnen houden.
    In het ziekenhuis werd hij apart genomen door een vrouwelijke arts. Zij had goed èn slecht nieuws. Zij wilde er niet omheen draaien, Elfien was buiten levensgevaar, maar er moest rekening mee worden gehouden dat zij nooit meer zou kunnen lopen.

Harold bleef zich de komende weken afvragen hoe hij het ongeluk van Elfien ooit te boven zou kunnen komen.
    Hij die toch al zwaartillend en somber van aard was, werd depressief en ziekelijk, en kwam nog maar weinig de deur uit. –
    Maar zijn ex-vrouw, ondanks het vreselijke gebeuren, bleef een onverbeterlijke optimiste. – Zodra zij weer aan het herstellen toe was, begon zij in haar snel aangepaste flatje alweer plannen te maken voor de toekomst, en in het haar resterende leven de fotografie te gaan voortzetten vanuit de rolstoel.
    Maar van de erotische plannen kwam weinig meer terecht. Alleen al fysiek was dat een onmogelijkheid. De weg naar het succes die zij had eerder had ingeslagen, was definitief geblokkeerd; en zij had reeds gekozen voor een alternatieve route.
    De volgende periode deed Harold nog wel een poging hun relatie weer nieuw leven in te blazen, door voor te stellen weer samen te gaan wonen en haar te helpen.
    Maar dat had Elfien kortweg afgewezen, ervan overtuigd dat hun hereniging, op welke wijze dan ook, bij voorbaat tot mislukken was gedoemd.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren

De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287