Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: roerloosDiddy
re: StrandFrancis...
re: Op dementiecoolbur...
re: roerloos...thomas ...
re: roerloosDiddy
re: roerloosthomas ...
re: roerloosDiddy
re: roerloosDiddy
re: GasthuisMarcel
re: GasthuisMarcel
re: roerloosMarcel
re: Op dementieMarcel
re: DruktemakerMarcel
re: Druktemakerthomas ...
re: roerloosthomas ...
Marcel, Hann...DiotheC...
re: Op dementiewijnand
re: DruktemakerDiddy
re: Ogenschi...Marcel
re: Ogenschi...Diddy
hannyMarcel
Diddy en Mar...Hanny v...
re: Op dementieHanny v...
re: Pelgrims...Hanny v...
re: Saint-Luc ?Diddy
re: Kung fu ...Diddy
re: GasthuisDiddy
re: Op dementieDiddy
re: Pelgrims...Diddy
re: Op dementiethomas ...
re: Pelgrims...amarins
amarinsMarcel
DiddyMarcel
evamariaMarcel
re: Gasthuisamarins
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
roerloosDiddy
DruktemakerMarcel
OgenschijnlijkMarcel
Op dementiecoolbur...
Gasthuiswijnand
Kung fu figh...Claudel...
Saint-Luc ?Claudel...
PelgrimstochtMarcel
Jouw ademDiddy
VerzetHanny v...
een zesde va...Diddy
*-~-* P L U...Erik Le...
vroeger was ...DiotheC...
breuklijnamarins
Vergeet mij ...mima
De laatste r...milou
OntsporingHanny v...
Men$enrechten ?Claudel...
Ontmoeting m...Stanislaus
Te weinigMarcel
De briefErik Le...
de sexengelthomas ...
SjoegeDiddy
dichtende ni...wijnand
Recht zo die...Hanny v...
 Meer gedichten
Lowan en Harald
 Henk Gruys - 11:33 19-04-2017 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

                    Lowan en Harald


De kunstenaar Lowan, net hersteld van de jaarlijkse, landelijke griepaanval, was voor het eerst weer buiten, en trapte zijn aftandse driewieler, die een dikke achterband had van een motorfiets, – gebarsten en bleek rood verkleurd, – in de richting van het dorp.
    Op zijn schouder zat de roodblauwe papegaai Sjors, die "Ouwehoer" kon zeggen, of "Lekker weertje Lo!" In de fietsbak: huisvriend Harald in kleermakerszit, naast een levensgroot stenen beeld, dat hij van tijd tot tijd voor omvallen probeerde te behoeden.
    Deze Harald was geen artiest zoals Lowan. Hij las wel graag boeken over de Indiaanse cultuur van zijn voorvaderen. Hij kwam oorspronkelijk uit Bolivia; dus leek hij ook op een Indiaan, met zijn schouderlange, blauwzwarte haar, precies in het midden gescheiden. Zijn haar hing tot in zijn ogen; zodat het verwonderlijk was dat hij nog wat kon zien. Lowan keek recht op zijn kruin: een woeste, geblakerde graspol.
    Lowan betoogde "dat men na een ziekte zich dikwijls als herboren bevond." – Dat was om zichzelf een beetje te bemoedigen, want hij voelde zich nog lang niet de oude. Hij vervolgde: "Na de genezing is de geest opgeschoond van alle kwade invloeden van buitenaf." – "Maar je bent wel tamelijk mager geworden," had Harald tegengeworpen. – "Dat is bedrieglijk man", riep Lowan, "dat komt omdat ik zo'n raar langwerpig hoofd heb."
    Hij zuchtte, want hij was nog lang niet hersteld. Loodzwaar was het beklimmen van een steile brughelling; amechtig en bezweet trapte hij zijn driewieler dansend naar boven, het hoofd als altijd wat ingezakt tussen de schouderbladen.
    "Je ziet er in elk geval belazerd uit," zei Harald, "zal ik het soms even van je overnemen?" –
    Aldus gedaan; ze verwisselden van plaats; Lowan kroop in de bak en ging naast zijn stenen schepping zitten. Dat was een vrouw met dikke borsten. Zij leek een boeddha. Zij was een reuzin, zij was een opeenstapeling van afgeplatte dikke bollen. – "Het lijkt wel echt!" had de afgevaardigde van het Dorpsmuseum, de opdrachtgever van het kunstwerk, uitgeroepen.
    – Ze naderden de affreuze gemeente Nooitgedacht. Dat was een dorp waarvan de meeste bouwsels nogal uit het lood hingen. Ze waren verzakt, maar de inwoners hielden vol dat ze zo bedoeld waren, door moderne architecten.
    – Harald wist er amper de weg; – dan deed hij altijd maar wat. De driewieler bereikte een straatje vol kuilen. In kleine winkels stonden achter glas etalagepoppen die uitdagend en lonkend naar buiten keken. Ze droegen gevechtskleding, hadden mosgroene helmen op, en de lichtjes op hun machinepistolen knipperden. – Dan is mijn stenen vrouw toch een stuk levensechter, constateerde Lowan tevreden. "Scheppen mag dan lijden zijn, het kost je jaren van je leven, maar het is uiteindelijk toch een succes." –
    "Allemaal gelul!" riep de roodblauwe papegaai Sjors en hij haalde een paar keer woest zijn snavel door zijn staartveren.
    Vochtige, groenig bemoste straatstenen ribbelden de bezoekers tegemoet als vijandige haaietanden, maar Harald liet zich niet weerhouden. Hij bleef fervent de pedalen trappen, uitte geen klacht; hij was zwijgzaam van karakter maar immer onverzettelijk in zijn gelijk. Hij had ooit bij een ruzie in de kroeg met een revolver een keer dwars door de tafel heen geschoten, en toen was het meteen stil: de vechtersbazen deinsden onthutst af, terug naar hun kaartspel.
    Aan de horizon groeide inmiddels een formatie van grijze wolkenbollen, en de zon zou snel verdwijnen achter opkomende buien. Op een steenworp afstand manifesteerde zich reeds een kleine windhoos van vuilnis met kantelende grammofoonplaatjes erin, dwars over de weg. Een schroeilucht woei mee, alsof er iets aanbrandde. Maar rook of vuur kon hij nergens ontdekken. De wolkenmuur aan de einder werd nevelig als een hooggebergte in Zwitserland. De donder rommelde reeds, gelijk een vijandelijke artillerie rond een belegerde stad. "Het weer baart mij zorgen," zei Lowan.
    Aan de overkant, maar een stuk verder het land in, draaide een enorme molen, met wieken die niet met zeilen, maar geheel met honderden boeken bedekt waren. De aanwakkerende wind joeg daar hele bundels losse bladen vanaf, die in de weilanden voortrolden als bij een sneeuwbui.
    De molenaar en zijn vrouw stonden op het molenerf te ruziën. Zij sprongen om elkaar heen als boksers in de ring. Lowan dacht: Het gaat er zeker om of het gevaarte niet moet worden stilgezet, nu er zo'n zware storm op komst is...
    Maar de molen stopte zijn waanzinnige koldergang nog niet. Hij begon andersom te draaien, waarbij de inmiddels lege boekomslagen oplichtten in diverse kleuren, groen als alg, blauw als de zomerhemel, oranjerood als de zonsondergang, en zwartglimmend als de nacht.
    Wat zouden dat toch allemaal voor boeken geweest zijn? dacht Harald. Maar daardoor lette hij even niet op de weg. – Hij gaf een ruk aan het stuur, maar het was al te laat; de handrem deed het niet, er zat niet eens een kabel aan, en het rechter zijwiel bonkte op een bermrand, brak af en rolde in het gras.
    De driewieler dompte. Harald werd opgetild als met een hefarm, en Lowan viel op de grond; maar bezeerde zich niet; hij wreef zich in de ogen. De kromsnavelige Sjors was opgefladderd en naast de weg geland; als iemand had beweerd dat er slechts een blauw gekleurd servetje met iets roods wegwaaide, dan had men hem geloofd.
    Nu bemerkte Lowan welke ramp hen had getroffen. Van het beeld was het hoofd afgebroken; dat lag ernaast. "Wee mij! riep Lowan, "ik weet het nu niet meer. Ik weet niets meer. En als ik het ooit al had willen weten, is dat niet gelukt!" Hij gaf Harald een pets om de oren. "Het beeld onherstelbaar beschadigd," riep hij; "de arbeid van drie maanden vernietigd! Alleen door jouw toedoen! We kunnen ons niet eens meer in het dorp vertonen zonder schaamte, we komen sowieso overal te laat voor; de burgemeester die de hele tijd op ons heeft staan wachten, is ten einde raad in het café gaan zitten. Waarom heb je niet naar mij geluisterd, en heb je mijn waarschuwingen in de wind geslagen?"
    Harald begon te huilen van de klap en keek niet-begrijpend naar Lowan op. Uit zijn neus drupte een straaltje bloed. Lowan staarde nors naar de grond. Maar diep verborgen klonk luid de inwendige stem van zijn geweten: "je lieve vrouw had jij de laatste maanden al te kort gedaan met je overmatige artistieke pretenties; het zou je terechte straf zijn, indien ze zou zijn weggelopen. En nu heb je ook nog Harald, je beste vriend en een nobel mens, geslagen. Jij bent een laf, egoïstisch en decadent monster."
    Het had de roodblauwe Sjors kunnen zijn die dit onherroepelijke en dodelijke oordeel velde. Maar die vloog terug op Lowan zijn schouder, begon ongeduldig heen en weer te wiebelen en riep: "Kunstluis! Rot op!"
    Harald zweeg en snifte af en toe. Ik moet het weer goed maken met Harald, dacht Lowan. Hij verdient het niet door mij zo vernederd te worden. Hij raapte voorzichtig het afgebroken hoofd op. Op het breukvlak fonkelden duizenden minieme diamanten in het laatste licht van de bui. "Alle kunst sterft in schoonheid," dacht hij. Mistroostig paste hij het hoofd op de romp. Zó had het gezeten.
    – Toch nog onverwachts stortte de regen uit de zwarte bui in gutsende stralen op hen neer.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
re: Lowan en Harald
Reactie gegeven door evamaria - 23:37 20-04-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Het is een mooi beeld: dat breukvlak met diamanten en het gezegde.
Daarna die regen ook nog. Goed slot.

fonkeldeN

re: Lowan en Harald
Reactie gegeven door Henk Gruys - 21:34 20-04-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Er is zeker bij het posten iets verkeerd gegaan. Die extra inzending heb ik gewist.
Bedankt voor je opmerkzaamheid

re: Lowan en Harald
Reactie gegeven door evamaria - 21:13 20-04-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Gegoten beton wordt wel eens gebruikt voor kunst.
Het verhaal staat hier ook maart 17

Lowan en evamaria
Reactie gegeven door Henk Gruys - 20:51 20-04-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Bedankt voor je lezen en correcties.

Dit verhaal is hier nooit eerder gepubliceerd; ook niet in een andere versie.

Het beeld is ook niet van beton, maar van steen; dat "beton" is er n keer per ongeluk in blijven staan; ik heb dat inmiddels gecorrigeerd. Lowan vindt het een belediging voor zijn kunstenaarschap: beton!



re: Lowan en Harald
Reactie gegeven door evamaria - 18:03 20-04-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Is dit een andere versie of een herhaling van de eerdere tekst hier?

onthust typfoutje

Betonnen beeld ..dan glinsteren op het breukvlak geen diamanten en het breekt ook niet, maar goed, er staat meer kolder...
Ik vind het wel een grappig verhaal.




De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287