Hoofdmenu
    Hoofdpagina
    Gedichten
    Auteurs
    Zoeken
    Reacties
    Insturen
    Voorwaarden
    Greencard
    Contact

  Inloggen
 

  Registreren
  Wachtwoord vergeten

  Laatste 35 reacties
 
re: Koorddan...Diddy
re: GazelleDiddy
re: Gazellewijnand
re: dagmerrieDiddy
re: dagmerrieHanny v...
re: DROODLEP...Hanny v...
re: dagmerrieDiddy
re: DROODLEP...Erik Le...
re: dagmerrieHanny v...
re: DROODLEP...Hanny v...
Allen> Boere...Hanny v...
re: DROODLEP...wijnand
re: Boerenve...wijnand
re: Boerenve...Heracli...
re: VRIJE GE...Erik Le...
re: Boerenve...Erik Le...
re: Veske visDiddy
re: Veske visMarcel
re: Boerenve...Diddy
re: GRATIE A...DiotheC...
re: Trager w...Marcel
re: OndraaglijkDiddy
re: wat nuDiddy
Allen> Ondra...Hanny v...
re: wat nuHanny v...
re: GRATIE A...Hanny v...
re: Trager w...Diddy
re: formele ...Diddy
re: formele ...Diddy
re: formele ...Marcel
re: GRATIE A...Marcel
re: Ondraaglijkevamaria
re: wat nuDiddy
re: wat nuevamaria
re: Britsgeh...Diddy
 Meer reacties

  Laatste 25 gedichten
 
Koorddansere...Hanny v...
Expo shockDiddy
GazelleDiddy
dagmerrieDiddy
DROODLEPOWERErik Le...
VRIJE GELUID...Erik Le...
Diddy
Veske visdegon valk
BoerenverstandHanny v...
Trager was d...Marcel
GRATIE AAN I...Erik Le...
formele logicaErik Le...
retour Diddy
BritsgeheimenDiddy
SprekendDiddy
OndraaglijkHanny v...
ZelfkennisMarcel
nog steedsDiddy
koffietijd Diddy
pauzeDiddy
voorspellingDiddy
Alles draaid...Marcel
De luie dichterMarcel
SabaDiddy
De waarde va...Hanny v...
 Meer gedichten
Het ritueel van de verwonde vingers
 Henk Gruys - 20:47 05-02-2017 Stuur e-mail  Profiel bekijken van Henk Gruys  Bekijk statistieken van dit gedicht 

Het ritueel van de verwonde vingers


Mijn grootmoeder van moederszijde woonde in een huis dat voor een ter plaatse onbekende bezoeker niet gemakkelijk te vinden was.
Kwam je door de Hoofdstraat, net voorbij de ingang van het park met zijn dikke bomen, dan zag je links een zwaar, massief pand, oker van kleur, waarin de dominee van de hervormde kerk woonde. Daar voorbij, of erlangs eigenlijk, liep tussen muren en een houten schutting een zeer nauw steegje. Dat kwam na een meter of twintig, verrassend plotseling, uit bij een zeer ruime tuin ter rechterzijde, met achter een klinkerstraatje, het lage houten huis van mijn grootmoeder.

Mijn grootmoeder liep tegen de tachtig, had dertien kinderen en woonde er tot het eind van haar leven. Tezamen met haar enige ongehuwd gebleven zoon: Cornelis.
Voornamelijk over hem gaat dit kleine verhaal.

Van oom Cor, wiens schedel nagenoeg kaal was alleen op zijn achterhoofd groeide nog haar, zwart, kan ik mij herinneren dat hij altijd dikke, gebreide zwarte sokken droeg.
Op een of andere wijze leek dat bij elkaar te horen; zwart haar en zwarte sokken, een soort onverbrekelijke eenheid; al kon ik die niet verklaren. In dat beeld paste tevens zijn goedlachse, altijd ietwat glimmende ronde gezicht.
Hij was broodbezorger van beroep.

Mijn moeder en ik bezochten mijn grootmoeder bijna wekelijks. En soms was Cornelis dan thuis. Van de lage huiskamer kan ik mij voornamelijk de oude, weinig bij elkaar passende meubels te binnen brengen, en kussens waaruit stoffige geuren opstegen. En niet te vergeten de slecht verlichte keukenkamer met aanrechtje, en het stinkende, houten privaat binnenshuis.
Ome Cor was, ondanks zijn vrijgezellenbestaan en middelbare leeftijd, een groot vriend van kinderen. Hij plaagde ons vaak, en maakte ons niet zelden aan het lachen. Je kon merken dat het hem buitengewoon veel plezier deed zich met ons bezig te houden. En als mijn moeder en ik op bezoek kwamen, had hij menigmaal iets leuks bedacht.
Zo kon hij bijvoorbeeld van een reclameballon van VanHaren-schoenen, door middel van een eraan bevestigd pakje sigaretten, een zeppelin maken. De zeppelin dreef dan, als aan een onzichtbaar draadje, langzaam en hoog door de huiskamer, daalde bij de deur naar de keuken, ging door de deur en was verdwenen. Even later kwam hij op de tocht weer terug en vervolgde zijn rondje.
Hoe leuk de zeppelin echter ook was; van een nog hogere orde toch was de muziekdoos.
Maar dat had een andere reden.
De muziekdoos was een soort klein snaarinstrument, waarop je kon tokkelen, hetgeen klonk als plieng-plieng-plang en dat ook een grappig blatend geluid kon geven. De onderdelen waren: een lege luciferdoos, een haarspeld en een paar elastiekjes.
Toch was het niet het instrument zelf dat zo'n fascinerende indruk op mij maakte.
Het was de wijze waarop het tot stand kwam.
In mijn herinnering bleef ik aan de tafel wachten als ome Cor het voor mij ging voltooien; hij verliet daarvoor de kamer en kwam even later terug met de muziekdoos. Gelukt!
Maar wel hield hij dan zijn bebloede vingers in zijn zakdoek. Altijd. Verscheidene malen heeft hij zo dat knutselwerkje voor mij gemaakt. En als het klaar was hield hij er steeds een bloedende hand aan over.
Gewonde vingers waren kennelijk onvermijdelijk als je de muziekdoos ging maken, realiseerde ik mij... Een ongemak dat ome Cor blijkbaar iedere keer voor mij over had. Ik begreep het niet, en ook niet wat er precies gebeurde. Misschien was het ook niet te begrijpen.
Als ik eraan terugdenk, dan heeft het nog altijd iets ontroerends in zich, iets spiritueels bijna.
Een klein bebloed offer van Cornelis voor zijn neefje van zes.

Reactie insturen
Graag eerst...

Inloggen of Registreren
Het ritueel van de verwonde vingers
Reactie gegeven door Henk Gruys - 08:59 08-02-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
binnenshuis dat is correct. Wordt veranderd.

Of er een rond gat in de muziekdoos zat, net als in een Spaanse gitaar kan ik mij niet herinneren.
Bedankt voor je reactie, evamaria.

re: Het ritueel van de verwonde vingers
Reactie gegeven door evamaria - 21:35 07-02-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
http://www.pequeocio.com/wp-content/uploads/2014/08/guitarra-juguete.jpg
Ik denk dat hij een rond gaatje in het doosje moest snijden
met een onhandig mesje.

re: Het ritueel van de verwonde vingers
Reactie gegeven door evamaria - 21:16 07-02-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
het stinkende, houten privaat binnenShuis.

re: Het ritueel van de verwonde vingers
Reactie gegeven door Henk Gruys - 09:20 07-02-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Die haarspeld heeft er ongetwijfeld mee te maken, maar hoe dat ging, en vooral waarom de verwonding met voorzorgsmaatregelen niet was te vermijden, is mij een vraag gebleven; ik was er nooit bij.
Aanstellerij zal het niet geweest zijn, want daarvoor was Cornelis het type niet.
Wij kunnen het hem niet vragen, want hij is al meer dan dertig jaar geleden gestorven.
Bedankt voor je reactie, milou

re: Het ritueel van de verwonde vingers
Reactie gegeven door milou - 13:47 06-02-2017 Stuur e-mail Profiel bekijken van voet
Ik heb hiervan genoten. Ik heb ook een poging gedaan om tenminste in gedachten dat muziekdoosje te reconstrueren, maar vergeefs. Ik begrijp dat ome Cor zijn vingers moet gekwetst hebben door het manipuleren van die haarspeld. Maar zoals je schrijft het is mooier als het een mysterie blijft.

vr grt
milou***


De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
2006-2017 © Bizway - BTW nr. NL821748014.B01 - KvK 28086287